Diversen

Tuinieren in Calabria - april '11 

Over chemie, prikmuglarven en wriemelende kikkervisjes

Beste KMTP-ers, we zijn weer ongedeerd aangekomen in het land van  citroenen, sinaasappels, olijven en... maffiosi. In Ricadi, Calabria.

Het is altijd spannend thuis te komen. Te zien of alles ok is. Een zorg die niet leuk is. Je went er nooit aan. Het hek gaat in ieder geval open als op het knopje wordt gedrukt. Dat is gewonnen. We zijn binnen de poort. De elektriciteit doet het. In de 'achteruit kijk spiegel' zie ik dat het hek dicht gaat, geen centje pijn.

De laatste tijd heeft het bij de zware regens erg geonweerd. Elektriciteit- en telefoonuitval is dan een logisch gevolg. Dit keer is het blijkbaar meegevallen.

Rechts van de entree zien we de kleuren bij grootlicht. Joekels van bloeiende Geraniumbossen in roze, rood, ruim een meter naar benedenhangend. En de paarse, witte, gele en 'gezichtjeskleurige' Osteospermums. Wat zijn die gegroeid. Bijna op de grond hangen ze. Zo'n dikke meter lang bij een meter breed.

Eerst de tuinlichten aan en een schijnwerper pakken. Alles bekijken, dan pas de auto uitladen.

Het was fris bij aankomst. Even wennen. Meestal is het zo'n 15 graden om deze tijd in maart. Dit jaar niet. Er is enorm veel regen gevallen. Vandaar. Regen betekent hier frisheid, niet echte kou of nachtvorst.  De putten zitten barstensvol regenwater. Als de zon over een paar maanden echt begint te branden, hebben we in ieder geval genoeg om een tijdje te kunnen sproeien. Niet zo lang als we dat wel zouden willen. U weet het, water is hier schaars in de maanden juni tot en met september.

In de zon is het overdag nu ongeveer 20-24 graden. Subliem temperatuurtje om een bakje te doen op een zonnig plekje achter/onder de citroenen. Aan de andere kant van het huis, de zeekant(westen), is het in de wind frisser. Hij waait over de besneeuwde toppen van de Appennijnen, neemt een stukje zee mee en koelt behoorlijk boven het nog koude zeewater af. Komt hij uit de Sahara(zuiden), is het een ander verhaal.

25 Graden is het zomaar als de Sirocco uit die regionen waait.

Op wind uit die richting zitten we niet te wachten op dit moment. Via Sicilië waait hij regelrecht uit Libië en neemt zandstof mee. Onze zilvergrijze Fiat is in een nacht beige. Zand is daar aan toe. Erger  is, dat er andere rommel met het woestijnzand meelift. Je weet maar nooit nu het daar oorlog is.  Regelmatig zie en hoor je op grote hoogte gevechtsvliegtuigen overvliegen: F 16's, Mirages, Tornado's en meer van dat oorlogstuig. Momenten dat je elkaar aankijkt en je afvraagt waarom het zo moet. Wat leven wij wat dat betreft, in Nederland en hier, zelfs tussen de 'mobs', in een vrije, democratische wereld.

'Daar' rijden ze in een tank waarin je je kont nauwelijks kunt keren, waar  je voor een zo'n ding misschien wel 5 luxe bungalows kunt kopen. Komt er een Mirage aan, voert een precisie bombardement uit en het resultaat durf ik niet uit te spreken. 'Mission accomplished', staat er vervolgens op 't display. Vreselijk als je hier bij stil staat.

Is onze interpretatie van het woord 'gevecht' anders? In ieder geval zijn er geen mensenlevens mee gemoeid.

 

Rondom het huis is het de ieder jaar terugkerende strijd tegen het torenhoge onkruid. En de bossen Oxalis zul je bedoelen. Bij kruiwagens vol wordt het van de grond met een mes tussen de vaste planten weg gesneden om de blijvers te beschermen; hun lucht te geven. Sommige vaste planten zitten zo dicht onder het onkruid, dat ze zouden smetten, stikken, kwijnen en afsterven als je niet met alle macht het loof er weg haalt. Over 'gevecht' gesproken...

De 'hoge buurman'(de dierenarts, weet u nog?) zou wel zeggen: "Chimica, Valentino, chimica..."

Scheikunde, betekent dat en  doelt hier op z'n spuit met bestrijdingsmiddel, een 'precisie vernietigingsmiddel, Round Up'. Ik heb er een hekel aan, dan maar onkruid.

Letterlijk zeg ik dan: "Si, vicino, amme hoela...!" Hij grinnikt wat. Typisch  zijn reactie, als vicino (buur) me niet begrijpt. En dat gebeurt nogal eens als ik niet helemaal duidelijk uit m'n woorden kom. Hij spreekt een schitterend, maar een moeilijk soort Italiaans. Doorspekt met grapjes en doordenkertjes, een echte intellectueel, een bijzonder aardige man. Eén woord vreemde taal spreekt hij; Arbeit, met de nadruk op beit. Al tien jaar probeer ik hem mijn groet Harree te leren Al tien jaar is het Arree. Wat dat betreft blijven die Calabrezen Ufters. Ze spreken of Italiaans of hun dialekt, het Calabrees. Van hem zult u vast en zeker vaker vreemde spinsels in mijn verhaaltjes te horen krijgen, zo dit al niet eens gebeurd is. Hier is weer zoiets:

Het is al behoorlijk wat jaartjes geleden toen ons huidig gestileerd pierenbadje midden in de tuin nog een enorm natuurlijk, gapend gat was. 'Natuurlijk', in de zin van ecologisch in de omgeving passend. Bijzonder mooi, ook al was het een grote onkruidbende met hier en daar een highlight. We hadden grond nodig ter ophoging en lieten dat indertijd met een kraan uit de voortuin graven. Zo ontstond er een gat. Ieder jaar rond deze tijd in maart/april, stond er meer dan een meter water in. De grond op 2 meter diepte is rotsachtig, keihard waar bijna jaarrond water blijft staan. 

Op een bepaald moment was het stampvol begroeid met 'doerebouten'(lisdodden). Waar dat spul wegkwam, joost(ik dus) mag het weten; joost wist het niet, ik ook niet. Een stukje Sneekermeer was het, 'Fryslan boppe'. Prachtig!  En dat onder in de Laars...

Als vis- en vijvergek had ik er vrij gauw een twintigtal goudvissen uitgezet. Met voorbedachte rade. Vaak zat ik tussen de hoge onkruiden te kijken naar de prachtige goud, oranje en witrode kleuren van de uitbundig groeiende vissen ten teken dat ze het uitstekend naar de zin hadden. En libellen zul je bedoelen! Lakrood, blauw, bruin, turkoois en roze, combinaties van kleuren die je alleen bij een Chinees restaurant aantreft. Niet op het bord natuurlijk, maar dat had u allang door. Op een keer zat ik niet, maar lag ik languit op de buik te staren in onze 'Fryske biotoop' met subtropische libellen, groene kikkers, boomkikkertjes en alles was da kreucht und fleucht, zoals onze oosterburen(van Nederland dus...) het zo mooi plegen te zeggen.

De vissen 'zwommen' al naar de 20-25 cm!

Eén keer ontdekte ik zelfs een ringslang, die kennelijk uit was op het verorberen van een van de talloze, orgievierende kikkers in het kleine Ricadische waterparadijs, temidden van een explosie van duizenden kikkervisjes die onder de Calabrese zon door het water wriemelden.

Aanvankelijk wilde ik mijn ogen niet geloven toen ik meende piepkleine nazaatjes van een ander species te ontdekken, een soort waar ik als waterman meer interesse voor had dan die wriemelende, friemelende kouwe kikkerboel: goudvisjes! Vlug naar huis, de verrekijker pakken en opnieuw richting vijver, languit op de volle pastabuik me in de juiste positie manoevrerend en kijken of mijn toenmalige  AOW+ ogen het wel goed hadden gezien. Stond er ineens het kalende hoofd van de ruim honderdvijftig centimeter metende trol(hoge buur) tussen de oleanders te oalen: "Madonna, Valentino, cosa stai facendo?"(wat doe je daar in godsnaam?) en dat het wel erg gevaarlijk was zoals ik er bij lag met al dat water daar...

Ik had de beste man niet direct door, wat hij met deze waarschuwing bedoelde. Hij was anders wel meer van die vreemde Olandese gewend. Wrikte me naar achteren, legde de verrekijker naast me neerliep naar de afscheiding en vroeg richting twee meter hoog om nader uitleg.

Begon ie weer te ouwehoeren over z'n spuit: "Chimica, Valentino, Arbéit!"

Om een lang verhaal nog langer te maken: Het kwam er op neer dat hij bang was dat er een explosie van steekmuggen zou komen omdat dat hier gemakkelijk kan gebeuren als er zoet water is. Als ik ergens een gruwelijke hekel aan heb dan zijn dat die zangerige beesten die onzichtbaar om je hoofd blijven janken. Helemaal als het warm is en je met niet al te veel katoen om je lijf te bed ligt. Ik heb hem verteld dat spuiten niet nodig was, dat hij zijn medicijnen maar moest bewaren voor zijn beesten in de stal en dat dit gat in onze tuin een natuurlijke biotoop was, waar iedere mug verre van bleef. Vissen zijn dol op muggenlarven. Vertel mij wat... Aanvankelijk geloofde hij me niet en heb gezegd dat ik de proef op de som zou nemen, als hij stilstaand water wist waar die ondieren graag in vertoefden.

 

En zo geschiedde het ruim een maand later. In een joekel van een ton bloeiden uitbundig de knalrode waterlelies waarin ook een aantal kleine goudvisjes zwommen. Ik heb hem en zijn vrouw gevraagd bij ons te komen om te zien hoe de vissen op het aanbieden van een netje met die prikmuglarven reageerden. Ze zijn er dol op. Binnen een zucht en een ruft waren ze verdwenen. Een heerlijke proteïne maaltijd voor de visjes en een bewijs er voor, dat het muggenprobleem ook op biologische wijze, zonder zijn chimica-Arbéit, op te lossen was.

Sinds die tijd noemt zijn vrouw mij professore. Klinkt wel leuk, als je je leven lang een simpele schoolmeester bent geweest...

valentinoselva(at)yahoo.com

meer
17
Sep
Plumeria: een kostbaar bezit - Blik op de Tuin no. 919
11
Sep
TOMATENOOGST