Activiteiten & Actueel

Een tuin op afstand juni 2019

4 weken Frankrijk

De honderd knoppen in de blauwe regen zijn uitgekomen maar ook alweer bijna uitgebloeid. Hier en daar kun je de kleur van de bloemen nog zien maar dat hij flink bloeien kan weten we in ieder geval.

De eerste weken staan vooral in het teken van de rozen en de irissen, wat een pracht. En al het heen en weer gesjouw met de verschillende kleuren irissen om ze bij de passende kleur roos te zetten is niet voor niets geweest. Meestal duurt de combinatie-bloei van die twee maar een week maar deze keer is het zeker twee weken lang Ahhen Ohhhh wat prachtig!

 

 

 

De dahlia’s zijn lekker gegroeid en ik zie geen spoor van slakken maar dat heb ik vaker gedacht in juni. Zelfs de slakgevoelige lupine zit vol knoppen.

Het “pluktuintje” is dit jaar ook een succes met heel veel slaapmutsjes, korenbloemen en veel papavers in de mooiste kleuren.

De eerste anderhalve week is het weer aangenaam met af en toe een buitje dus alles blijft lang mooi maar daar gaat verandering in komen.

De kersen zijn rijp, kilo’s en kilo’s plukken we en voorzien alle buren rijkelijk! Van buurvrouw Chantal krijg ik een ouderwets kersen-

clafoutis recept en het resultaat mag er zijn. De pitten horen volgens het recept eigenlijk in de kersen te blijven voor een optimale smaak maar dat gaat ons te ver. Beetje zorg voor het gebit is ook belangrijk!

Ik ontdek een paar prachtige rupsen en vind op Google dat het de rupsen zijn van een Koninginnepage, een bijzonder mooie vlinder. Rustig laten zitten dus.

Ondertussen is het warmer en warmer geworden, records worden gebroken. Alleen vroeg in de ochtend en ’s avonds na half tien kunnen we nog wat in de tuin doen, wat een hitte. Het is tegen de 40 graden, maar de avonden zijn heerlijk en we zitten tot laat in de avond naar de mooiste sterrenhemel te kijken.

Twee jaar geleden ben ik bezweken voor verschillende lelieknollen en tot nu waren we steeds in Hoofddorp tijdens de bloei maar dit jaar is het bingo: elke dag openen zich meer bloemen, prachtig! Ze gaan wel erg hard met deze hitte en binnen 14 dagen zijn ze uitgebloeid maar “gelukkig hebben we de foto’s nog”.

Het is alweer een paar jaar geleden dat we de uilen elke avond hoorden. Er is wat meer menselijke bewoning in het dorp gekomen, oude huizen zijn opgeknapt dus de uilen zochten elders hun heil. Al jaren hebben we uilenkasten in de tuin hangen maar helaas zijn die alleen maar bewoond geweest door mezen en spreeuwen. Nu we ’s avonds zoveel buiten zijn horen we het gesis van de kerkuil en de roep van het steenuiltje weer. Ik zie zelfs een kerkuil vliegen, wat leuk! Wie weet komt er toch nog uilenvolk in de kasten.

Door de hitte gaat het in de tuin nu wel heel hard, de clematissen bloeien, de hortensia’s kleuren snel en de lavendel is o zo blauw. Voelt een beetje als jammer maar ik pluk toch alvast een hele rand lavendel langs het huis af voor boeketjes en kransen.

Na 4 heerlijke weken gaan we weer naar Hoofddorp. Het huis blijft nog even bewoond door zus en zwager die de tuin ook een warm hart toedragen. We doen weer een regendansje af en toe want anders krijgen we een herhaling van de afgelopen zomer met verbrand gras, verkreukelde hortensia’s, heel veel gesjouw met water en een moestuin waar je niet dik van wordt.

Een tuin op afstand mei 2019

Wat een bof, het is nogal fris geweest in Frankrijk in de periode dat wij in Nederland waren. De roze Wisteria bloeit prachtig over de stalen parasollen, die Eric ooit gelast heeft. De blauwe regen die vorig jaar geen enkele knop had, heeft er nu wel honderd, maar bloeit duidelijk later dus die vraagt nog even geduld. De seringen staan er pluk-klaar bij in verschillende kleuren. De boompioen bloeit schitterend met enorme bloemen en de cerinthe heeft zich gezellig uitgezaaid en staat te pronken met haar aparte bloemetjes. En wat een knoppen in de uienbollen! Zelfs de lupine ziet er veelbelovend uit. Ik vermoed dat de slakken het ook nog te fris vinden.

Er zijn ook nadelen aan het koude voorjaar: De dahlia’s blijven achter, sommige doen nog helemaal niets. De bloemen in de perzik- en de pruimenboom zijn bevroren dus dat wordt helaas geen oogst dit jaar. Alles loopt wel twee weken achter in vergelijking met Nederland. Grappig dat dat elk jaar weer anders is.

Zoals gewoonlijk zat de auto weer tjokvol met planten. In het najaar heb ik verschillende soorten salvia’s, nicotiana’s, bijzondere geraniums etc. uitgegraven en in mijn kasje in Hoofddorp laten overwinteren. In februari heb ik de planten weer opgepot en natuurlijk moet alles weer mee terug, tja dan is de auto snel vol als er ook nog ander zaaiwerk wacht op vervoer.

Nu nog een geschikte plaats zoeken voor al die meelifters!

In de moestuin zijn de tuinbonen en de peulen goed aangeslagen; ze smeken om een steuntje. Ik krijg wat slaplantjes van buurman Jean-Pierre en eindelijk, eindelijk, kan ik mijn zelfgezaaide tomatenplantjes planten. Al in februari heb ik ze gezaaid op de vensterbank, zoals gewoonlijk veel te veel, daarna liefdevol verspeend en in de kas gezet; toen hebben ze een retourtje Frankrijk gekregen want het bleek te koud om ze daar te planten en dus hebben we ze weer mee teruggenomen. (Kan het nog gekker, vroeg Eric zich af.) Het zaad had ik uit allerlei verschillende tomaten uit de Franse supermarkt gehaald en laten drogen. Laten we hopen dat het wat warmer wordt en dat er af en toe een buitje valt anders moet ik de volgende keer alsnog naar het Franse tuincentrum voor een tomatenoogst deze zomer.

Het dak van het egelhuis hebben we voorzichtig opgetild,er lagen veel egeldrolletjes maar er was geen egel te bekennen. Ik hoop wel dat we hem of haar nog terugzien.

Onze zoon, die samen met partner en dochtertje een week bij ons is, wil graag aan de slag. Gewapend met kettingzaag en snoeischaar gaan hij en Eric aan het werk. Een groot deel van de hazelnootbomen wordt gekortwiekt en dat zorgt voor een schitterend uitzicht over de heuvels.

Deze keer genieten we maar kort van het Franse leven, na 12 dagen rijden we weer terug. Maar wat ben ik benieuwd naar de volgende keer: dan bloeien zeker de irissen en de rozen die barstensvol knoppen zitten en wie weet bloeien dan die honderd knoppen van de blauwe regen ook nog.

Een tuin op afstand maart 2019

Na een rit met continu de ruitenwissers aan komen we aan in ons geliefde gehucht in de Bourgogne. Hier is het eindelijk droog maar wat is het koud! Het is 8 graden in huis, brrr, dus de verwarming aanzetten is onze eerste actie.

De tuin staat er nog rommelig winters bij maar de lente is duidelijk in aantocht. De eerste narcissen, blauwe druifjes, krokussen en heel wat primula’s staan al te bloeien. Werk aan de winkel! Eerst maar het stuk rond het terras aanpakken zodat we daar alvast “gezellig” zitten als het weer het toelaat. Kruiwagens vol met restanten van verleden jaar en alles wat niet welkom is verdwijnt naar de composthoop. Wat is het toch leuk om op je knieën met je neus bijna op de grond te ontdekken wat er allemaal opkomt. En om jezelf af te vragen: wat stond daar ook al weer!

 

Na de eerste frisse dagen wordt het warmer en je ziet stukken in de tuin helemaal geel kleuren, narcissen in allerlei vormen en tinten komen in bloei. Ook de primula’s in talloze kleuren verschijnen overal. En al die kleine witte en blauwe scilla’s! Ik tel 24 knoppen in de boompioen!

Eric heeft verleden jaar een egelhuis gemaakt naar een voorbeeld dat we hebben gezien in een perma-cultuurtuin hier in de buurt. Het blijkt een succes; de slaapkamer is warm ingericht met een berg blaadjes en het kleine kamertje ernaast wordt duidelijk gebruikt als toiletruimte. Nu maar afwachten of er baby’s komen; ik heb gelezen dat die pas in de zomer geboren worden dus nog maar even geduld hebben.

De droge zomer van verleden jaar heeft zijn sporen in het gras achtergelaten; een perfect gazon is het nooit maar nu zijn er behoorlijk wat kale plekken die we maar weer inzaaien.

De dahlia’s in de kelder zien er goed uit, de eerste groeipuntjes zijn al zichtbaar. Het is nog wel vroeg maar we wagen het erop: ze gaan het dahliaperk in. Ik zet alles klaar, een beetje op kleur en binnen een uur zetten we alle dahlia’s in de grond. Zoals elk jaar houd ik over, de knollen groeien zo enorm in een seizoen, dus kunnen we daar buurman Jean-Pierre blij mee maken.

 

 

Moestuinnieuws: Ik heb, toen we net aangekomen waren, wat peulen en tuinbonen in een pot gestopt om ze vast te laten kiemen. Pas na 2 weken komt er schot in en op hoop van zegen zet ik ze in de moestuin. Er gaan rode en witte uien, sjalotten, en twee rijtjes aardappels de grond in. De oerprei van verleden jaar heeft het ondanks de droge zomer overleefd. Er staat nog wat rode en gele snijbiet en tot mijn grote verbazing zit er aan de gele een enorme biet. Nooit geweten dat dat kan, tot nu toe alleen maar blad gezien. De gladiolen zet ik keurig in het gelid tussen de preien en voor de gezelligheid zet ik er wat rode melde tussen die zich prettig heeft uitgezaaid. Dit uitzaaien is trouwens voor het eerst: elk jaar sjouw ik bakken met melde mee uit de moestuin van zus en zwager en elk jaar vieren de slakken feest met de melde als feestmaal en blijft er maar een enkele plant over, die nu eindelijk voor nakomelingen heeft gezorgd.

Na een paar weken ziet de tuin er weer mooi uit, de eerste tulpen bloeien, nog meer narcissen en nog veel meer primula’s, wat een weelde! Bijna tegen beter weten in, want de komende weken zullen we hier niet zijn, zaai ik nog eea in de moestuin zoals sla, palmkool en wat soorten bieten; veel regen betekent slakken en weinig regen betekent dat er niet veel opkomt maar soms gaat het goed. We zien wel! De knoppen in de blauwe en roze regen zwellen, de bloemen van de akebia gaan bijna open, seringenknoppen zijn al goed zichtbaar maar helaas gaan we deze bloeiperiode missen want we vertrekken weer naar Hoofddorp. Heeeel misschien wordt het wat koeler en kunnen we nog een staartje van de bloei zien als we over een poosje weer terugkomen.

Een tuin op afstand. Oktober 2018

We zijn weer aangekomen in de Bourgogne na 4 Hoofddorpse weken. Terwijl we de auto uitpakken werp ik al een snelle blik op de tuin, altijd spannend! Eerst maar koffie zetten en dan met een kop koffie in de hand op ontdekkingtocht.

Mijn hoop op een paar flinke plensbuien is helaas niet vervuld. Het gras is mogelijk nog geler geworden, op een aantal plekken zelfs geheel weg en waar schaduw is, is het gras gewoon groen, bizar. Maar…..de dahlia’s zijn prachtig. Meteen maar de uitgebloeide bloemen eruit knippen en een mooie grote bos voor op tafel, wat knapt dat op! In de grote border staat nog veel in bloei; wat een asters in verschillende kleuren, de grassen en de zonnehoedjes zijn mooi en geranium Jolly Bee weet van geen ophouden. Verschillende salvia’s staan uitbundig te pronken en de rozen staan ook nog volop in bloei. De uitgebloeide planten geven de tuin een mooie herfstsfeer, kortom nog veel om van te genieten.

Goed ook om te zien welke planten de droogte hebben doorstaan zodat we daarop kunnen inspelen bij de steeds droger wordende zomers.

 

 

Zes jaar geleden hebben we een walnotenboom geplant, waarvan we de geoogste noten tot nu toe makkelijk konden tellen. Dit jaar zit de boom barstensvol maar echt wachten tot ze eruit vallen wordt een probleem, want ook de eekhoorns loeren op de buit. En ja hoor, we zien al snel een eekhoorn de boom in rennen en even later scheurt hij weg met een noot in zijn bek; het spelletje herhaalt zich. Dit wordt Eric echt te veel: met de appelvanger haalt hij zoveel mogelijk noten uit de boom. Mooi een mand vol! Natuurlijk zien we de eekhoorn terugkomen om de laatste noten buit te maken maar

een beetje delen doen we graag. Grappig is dat ik tijdens het werk in de tuin geregeld een verstopte noot tegenkom.

Ik werk rustig de borders door, haal onkruid zoveel mogelijk weg, verzamel zaad voor volgend jaar en neem stekken van de minder betrouwbare planten zoals de salvia’s en nicotiana’s. De hortensia’s aan de schaduwkant van het huis zijn prachtig van kleur; met een basis van wilgentakken maak ik er mooie kransen van. Zo leuk, al dat materiaal zomaar uit de tuin!

 

 

Eric gaat de composthoop omzetten en stuit daarbij op iets wat we nog niet eerder hebben gezien: het lijken wel slangeneieren! Het ziet eruit als aan elkaar gegroeide pingpong balletjes. Voorzichtig leggen we wat op de werktafel en proberen er één open te maken. Dat spul is wel heel taai, dus maar wat operatie-materiaal uit de gereedschapkist halen en voorzichtig een incisie maken, we zijn toch wel erg nieuwsgierig. Er komt een opgerold slijmerig balletje uit wat zich in enkele minuten uitrolt tot een slangetje, dat na weer een paar minuten een prachtige tekening op zijn lijf krijgt, een fascinerend gezicht. Ondertussen de buurman erbij gehaald want die weet alles van de Franse campagne. Het blijkt een Couleuvre te zijn, een ongevaarlijke slang, die we wel vaker in de tuin hebben gezien. Wat bijzonder dat we hier getuige van zijn. De rest van de eieren leggen we weer terug en hopen stiekem, dat als ze uitkomen, de baby-slangen naar de buren zullen vertrekken.

Ook voor ons is het weer tijd om te vertrekken. Met een auto vol stekjes, potten en uitgegraven planten die de winter in mijn kasje mogen doorbrengen rijden we weer terug naar Hoofddorp.

 

Een tuin op afstand zomer 2018

Wat een zomer! Wat een hitte en wat een droogte!

De tuin lijkt wel een Spaanse camping, geel verschroeid gras, overal hangende blaadjes, verkreukelde hortensia’s, een zielige moestuin etc. Wat zijn we blij met de oude bron, die onuitputtelijk blijkt. Een pomp erin hangen, tuinslangen aan elkaar koppelen en die de hele dag een stukje verplaatsen tot de bron leeg is, een nachtje wachten en de volgende dag weer een ander deel van de tuin bewateren. De bron was in het verleden de watervoorziening voor verschillende huishoudens. We hebben geluk dat de buurman niet van tuinieren houdt en dus geen water nodig heeft. Leidingwater gebruiken voor de tuin is verboden en dat wordt streng gecontroleerd.

Op deze manier blijft de grote border mooi en het dahliaperk fantastisch maar andere stukken laten we voor wat het is. En voor de groenten gaan we gewoon naar de supermarkt. Er zijn ook moestuin-succesjes: de uien, witte, gele en rode, hangen gevlochten en wel in de kelder te wachten op gebruik. Prei, knoflook, snijbiet doen ook hun best. De venkelknollen heb ik door laten schieten en dat zijn fantastische gele boeketten die geen water nodig hebben. Gewoon in de gele border planten volgend jaar?

 

 

 

 

In de tuin staat een oud, blauw geschilderd bed, dat hebben we voor een poortje met uitzicht op het weiland gezet in een poging een soort hemelbed te creëren. Mijn zus had uit het zuiden van Frankrijk 2 ipomea’s leari meegenomen die we aan weerszijden van de poort hebben gezet. Tja die houden wel van een beetje warmte dus die groeien als gekken, grijpen alles wat er in de buurt staat vast en groeien, behalve omhoog, ook het weiland in. Elke ochtend een prachtig gezicht, al die blauwe bloemen! Afhankelijk van de warmte sluiten ze in de loop van de ochtend als het erg heet is of pas in de middag bij wat minder heet weer. Het is uiteindelijk meer hemel dan bed geworden.

Op een avond lopen we de tuin in en zien we kleine bewegende figuurtjes. Wat schattig, kleine egeltjes die door de tuin scharrelen maar moeder is nergens te bekennen. Ze zijn totaal niet bang en lopen zo ongeveer over je voeten heen. Wat ontzettend leuk om te zien. Als ze door de heg de straat op willen denk ik aan platgereden kleine egeltjes en pak ik mijn tuinhandschoenen, til ze voorzichtig open breng ze achterin de tuin. Dit ritueel herhaalt zich een paar avonden en dan zijn ze echt vertrokken.

Dilemma: wat doen we met de buxus?? Verleden jaar heeft de buxusmot ook hier toegeslagen en in een poging mijn zelfgekweekte bollen en snoeivormen te behouden heb ik ze “behandeld”. In het voorjaar liep een aantal, tot mijn verbazing, prachtig uit maar nu zie ik weer rupsjes en wat schade. We hebben een maand geleden al een paar bollen op de brandstapel gegooid die teveel aangetast waren. Deze buxus-kippen gaan me aan het hart maar al dat gespuit met gif bevalt me ook niet. Het is bewolkt, ik ga ze snoeien en volgend jaar zien we wel weer.

Onze tijd hier zit er weer op; we gaan naar Nederland voor een paar weken. De komende dagen nog even de tuin doorwerken, veel dahlia’s plukken, bij de buren brengen en dan maar hopen dat er af en toe af en toe een lekkere plensbui valt.

Trees

Vervolg 5 - Een tuin op afstand

Tuinperikelen oktober
Rijpe vijgen, volop gele en rode frambozen, we zijn nog maar net aangekomen en we staan al te plukken. Heerlijk voor een paar potjes jam. Het is nog steeds fantastisch weer. De tuin is rommelig, dat mag, het is tenslotte herfst. Het is vooral genieten, nog zoveel in bloei. Als mijn zus en zwager komen gaan we samen aan het werk. De mannen zagen en snoeien en wij vergroten het geel/oranje perk, praten bijna de hele dag over planten en bloemen (plantjespraat noemen we dat), verplanten alles wat op mijn lijstje staat, waarbij natuurlijk wéér bollen sneuvelen, etc.etc..
Twee weken later is er plotseling nachtvorst en wel zodanig, dat de meeste hortensia’s en alle dahlia’s bevroren zijn geweest, alles is zwart. Komt prima uit want de dahlia’s moeten toch gerooid worden en ik heb gehoord dat het goed is als ze een nachtvorstje hebben gehad. Eenmaal aan het opruimen slaat ook dat virus toe en knip ik vast zoveel mogelijk planten af. In de winter zijn we hier toch niet en het scheelt veel werk in het voorjaar. Jeetje, wat een kale tuin!
Wij gaan op bezoek bij onze grootste tuinvijand: een slakkenkwekerij. Dicht bij ons in de buurt bevindt zich dit bedrijfje. Een rommelig stukje land met rijen met plankjes tegen op onkruid lijkende planten. Je gelooft het niet maar er staat een soort hekje omheen van doek van ongeveer 40 cm hoog met schrikdraad erin om te voorkomen dat ze ontsnappen of dat er niet welkome soortgenoten binnendringen. (Zou dat de oplossing zijn, schrikdraad om de tuin??) Elk jaar in mei wordt op dit stukje grond een camembertdoosje vol met piepkleine slakjes, zo groot als de kop van een lucifer, neergezet en binnen 10 minuten zijn al die kleine slakjes vertrokken. De vijand loert mee want vogels, ratten, kikkers, hagedissen, slangen zijn ook van de partij. Er blijven er kennelijk genoeg over want na een aantal maanden verzamelt de eigenaar regelmatig de slakken met de juiste maat om ze voor consumptie te verwerken.
Terwijl we met de eigenaar praten proberen er steeds slakken uit zijn verzamelmandje te ontsnappen maar die worden ferm teruggeduwd. (Doe ik ook als ik slakken in een bakje verzamel maar toch met een heel ander idee over hun lot) Ik vertel dat ik nog nooit slakken heb gegeten omdat het me tegenstaat. Hij kijkt me aan en schudt zijn hoofd. Als ik echt de smaak van slakken wil proeven móet ik zijn slakkenpaté proberen. Hij vertelt met zoveel enthousiasme en tja…. je wilt ook niet met lege handen weggaan dus we kopen een potje paté en, uit de vriezer, slakken (onherkenbaar) in een deegschelpje met knoflookboter die je zo de oven in kan schuiven. Conclusie: de slakken uit de oven zijn voor herhaling vatbaar maar die paté….na 2 stukjes stokbrood met gehakte slakken met echt heerlijke kruiden erdoor hoor, bedank ik voor een volgende keer.
Het zit erop, een heerlijk (tuin)jaar. Nu voorlopig even niets, ook wel lekker. Wat zit een mens toch vreemd in elkaar want ik weet nu al dat ik in het voorjaar, vol nieuwe plannen sta te popelen om aan een vers tuinjaar te beginnen.

Trees Hendriks

Vervolg 4 - Een tuin op afstand

Augustus...

er komen twee honden aangelopen... traag, kletsnat, een vacht vol met klitten en, zoals dat heet, hondsmoe. Ze laten zich in de voortuin vallen tussen een boom, een bloemenkar en een brandweerpaaltje en ze vallen in een diepe slaap. Wij kijken elkaar aan: wat moeten we daar nu mee? Het zijn jachthonden. Zijn ze ontsnapt of op straat gezet? Maar even afwachten, misschien gaan ze na een dutje weer verder. Ze dragen een halsband en de ene heeft daar nog een stuk ketting aanhangen.
Na ruim twee uur liggen ze er nog steeds. Af en toe krabben ze een vlootje weg, lopen een rondje om elkaar heen en vallen weer om. Wat zielig, die beesten zijn uitgeput en het begint te schemeren. Als ze zo weer op pad gaan is het levensgevaarlijk voor hun zelf, maar ook voor automobilisten. In hun halsband staat geen telefoonnummer en ik weet maar één mogelijke oplossing: de burgemeester bellen. Hij kent iedereen en weet misschien waar ze thuishoren. Binnen 10 minuten is hij hier, hij kent ze ook niet, maar kijkt in hun oren naar een mogelijke tatoeage en die is er, duidelijk leesbaar. Hij tilt de honden in zijn auto en gaat morgen uitzoeken wie de eigenaar is. Wij hebben weer rust. Een ware burgervader!

Deze periode is de tuin weer erg droog. Het gras heeft grote kale plekken, de borders daarentegen zijn nog steeds mooi. Ik pluk vazenvol met dahlia’s in de mooiste kleuren. De Jolly Bee geranium weet van geen ophouden, de herfstanemonen zijn enorm geworden en de grassen bloeien opeens. De rozen geven weer een rondje en het geel/oranje perk, dat ik verleden jaar heb geknutseld is een succes. Allang vergeten zijn de zelfgezaaide plantjes en de bijzondere klimmertjes die in het voorjaar verschroeid zijn. Trouwens, waar hadden ze moeten staan? De tuin is bomvol. Door deze droge zomer heb ik de planten weer een beetje beter leren kennen. Ik maak aantekeningen over wat er in het najaar allemaal verzet moet worden, want het idee dat ik dat allemaal wel onthoud is heb ik al lang opgegeven.

Trees

Vervolg 3 - een tuin op afstand

Juli

De overbuurvrouw komt met een benauwd gezicht aanlopen: sère is a spidèr , in se basròom, I am so afràid, Engels met een onvervalst Frans accent. Er blijkt een spin in haar badkamer te zitten, ze is heel paniekerig en doet alsof het om een tarantula gaat. Man en zwager lopen, gewapend met een bezem en handschoenen, je weet maar nooit, achter de vrouw aan en komen even later breed lachend weer terug. Een vette spin, dat wel, maar een normaal formaat. Ze hebben een goede daad verricht. ’s Avonds komt ze, een beetje gegeneerd, een kaars brengen met 1000 excuses.
De droogte duurt voort, de tuin heeft het moeilijk en we redden wat er te redden valt. Sommige planten zijn gewoon verbrand en laten het afweten voor dit seizoen. Bij de dahlia’s gooien we gieters water en dat wordt beloond. Ze blijven wel wat lager maar er zitten vette knoppen in.
Er zit een nest van de roodstaart in de schuur op een plankje. Overal hangen nestkasten maar deze dame verkiest een simpel plankje. Zowel de vogel als wij schrikken ons elke keer, als we daar binnenstappen, te pletter. Na een week of twee zijn er 4 nieuwe roodstaartjes op de wereld. Als de ouders weg zijn neem ik snel een foto en twee gele bekjes gaan wagenwijd open, wat schattig.
Eindelijk, de zo gewenste regen; je ziet de planten zwellen, het gras groener worden en, hoe is het mogelijk, de slakken tevoorschijn komen. Er verschijnen zelfs weer blaadjes aan de afgeschreven planten. De tuin knapt zienderogen op en het gesjouw met gieters kan achterwege blijven. De meeste dahlia’s bloeien inmiddels fantastisch en de rozen geven een tweede rondje. De border s staan volop in bloei. Maar, eerlijk is eerlijk, na twee weken herfst in juli, zijn de weilanden weer groen, is de tuin weer hersteld en mag het van mij best weer zomer worden.

Trees

Vervolg 2- een tuin op afstand

De weilanden om ons heen worden steeds geler; de koeien hebben moeite met het vinden van een sappig grasje. Met het gras in de tuin is het niet veel beter gesteld; het enige voordeel is dat er niet gemaaid hoeft te worden. Verbazingwekkend dat veel vaste planten er ondanks de droogte goed uitzien en de rozen zijn prachtig. De eerste courgettes zijn geoogst, we eten sla uit eigen tuin en we doen een wedstrijd met de vogels om de kersen. De aardappelen zitten vol met enge beestjes, die ik met de hand, in een handschoen, verwijder. De gezaaide eenjarigen lijden wel onder deze hitte en smeken elke dag om een slokje water. Sproeien is hier verboden maar met gieters water zeulen mag gelukkig wel en dat doe ik graag.

’s Avonds horen we de steenuil weer vanaf een paaltje aan de overkant van de weg. Er moet zich hier vlakbij een nest bevinden, maar waar? Steeds als ik hem hoor roepen sluip ik in zijn richting, maar zodra ik dichterbij kom vliegt hij weg. De volgende middag zie ik een (voor mij onbekende) man aan de overkant in de tuin zitten en trek de stoute schoenen aan. Weet hij misschien waar het nest verstopt is? Hij doet het hek open en troont me mee naar een schuurtje (lijkt eng, maar is het niet) en laat me een jong uiltje in een doos zien, meer dood dan levend. In de tuin aangetroffen in de brandende zon en met een pipetje en water in leven gehouden. ’s Avonds als de zon weg is zal hij hem weer buiten zetten in de hoop dat vader en moeder uil zich weer over hem ontfermen. Het nest zit onder de dakrand en waarschijnlijk is de uil eruit gevallen. Zielig hoor, maar het raadsel van het nest is opgelost.

In dezelfde week nog een vogelprobleem; twee te jonge vlaamse gaaien willen de wereld vast verkennen. Ze worden een paar keer teruggezet op het nest maar helaas zijn ze toch voor de poes.

Een paar dagen later doen we ons R.B.K. tje (Rondje Bewust Kijken) en zien een slang bij de bron tussen de stenen liggen. Deze bron deed vroeger dienst als wasplaats, maar staat nu vol met waterplanten. Ik snel naar binnen voor mijn fototoestel maar bij terugkomst zie ik net het laatste stukje van anderhalve meter slang tussen de stenen verdwijnen. Brrrrr, voor ik weer te water ga met mijn lieslaarzen aan, zal ik me nog een keer bedenken. Ik word in de gaten gehouden!

Trees.

Een tuin op afstand - vervolg

Met twee kratten vol zaaigoed van een zus met een kas (zo’n zus kan ik iedereen aanraden) en een krat met planten van Morning Glory, stappen we weer uit de auto. Gortdroog gras, met hier en daar geel/bruine plekken. Ik zie al snel dat de kleine plantjes, die ik had uitgepoot, niet veel groter zijn geworden, sommige zijn gekrompen of gewoon verdwenen, maar de meeste staan er nog. De dahlia’s hebben wat startproblemen, maar ze komen wel allemaal te voorschijn. We zijn mooi op tijd voor de pioenrozen. De irissen  die ik verleden jaar verzet heb omdat ze dan zo mooi bij de rozen kleuren bloeien al en de combi is prachtig. 

In de mini groentetuin staan echte kropjes sla in alle kleuren; de radijsjes, knollen, peulen en erwten doen het goed en  twee van de vier courgettes hebben het overleefd.  Uit de 10 pootaardappeltjes, die ik van een buurman heb gekregen  en in de grond gestopt, groeien plantjes die ik moet aanaarden. Dezelfde buurman keek me een maand geleden een beetje medelijdend aan toen ik zei dat ik maar 10 aardappeltjes nodig had i.v.m. de afmeting van de groentetuin en dat het puur voor de lol was. Hier houden mannen van nuttige gewassen; bloemen zijn best mooi, maar je  hebt er niets aan op je bord. Als ik opper dat er best bloemen gegeten kunnen worden, kijkt hij me aan of ik niet goed snik ben. Al dat moderne gedoe! Maar ik ben blij met hem want hij is erg aardig en geeft de potten water als we weer vertrekken.

Het gesjouw met slangen en gieters doet de tuin zichtbaar goed, je ziet alles groeien en door de droogte is er weinig slakkenvraat. Voor we weer weggaan strooi ik toch maar wat (eco)slakkenkorrels rond de kwetsbare planten want het zal toch wel ééns gaan regenen?

 

Trees

Een tuin op afstand

Stinkend nieuwsgierig stappen we uit de auto. Hoe staat de tuin erbij na 5 maanden van winterse verwaarlozing. Een snelle blik langs de borders. Tussen het onkruid en de restanten van verleden jaar bloeien allerlei bolletjes, de lathyrus vernum, de helleborissen, het longkruid en wat een bossen leucojum. Wat leuk! De sleedoorn en de fruitbomen staan op springen, fantastisch! Ik popel, maar eerst de auto uitpakken. En dan komt altijd de grote vraag: waar begin ik. De siergrassen moeten nodig geknipt, want het nieuwe groen eist ruimte; de rozen zijn al behoorlijk uitgelopen, hoever moet ik ze nog terugsnoeien? Gewoon maar starten! Elke dag een paar uurtjes op mijn knieën en na een dikke week ziet de tuin er uit alsof we niet weggeweest zijn. Het gras is gemaaid en de randjes zijn afgestoken. Ik zaai wat courgettes, pompoenen en zomerbloeiers in de koude bak; sla, peultjes, erwtjes, tuinbonen, lathyrus in de groentetuin en weet nu al dat als het zo droog blijft er niets van op komt en als het veel gaat regenen, de slakken er in grote getale op afkomen. Altijd weer een verrassing. Het weer blijft prachtig, de tuin explodeert: de fruitbomen staan in bloei, de seringen hebben dikke knoppen, evenals de jasmijn. Voor we weer teruggaan zet ik, op hoop van zegen, de opgekomen, maar nog hele kleine pompoentjes en courgetjes in de tuin, zodat ik ze nog een paar dagen kan verwennen.

Als we na al dit genieten weer naar huis vertrekken bloeien de seringen, maar de jasmijn nog net niet, de  pioenrozenknoppen kleuren al, de uienbollen springen net open, de vroegste geraniums beginnen te bloeien evenals de akeleien etc. etc.  We stappen in de auto en ik ben nu alweer stinkend nieuwsgierig naar de volgende keer. 

Therese

 

meer
17
Sep
Plumeria: een kostbaar bezit - Blik op de Tuin no. 919
11
Sep
TOMATENOOGST