Diversen

Over  chronische tijdnood en een lonkende Mme Butterfly...

Naar analogie van de uitdrukking "boompje groot, plantertje dood...", denk ik wel eens: "Huisje klaar, Valentino op de baar..". Ik schrik er van als ik terugkijk in tijd en me realiseer hoeveel jaren van 'dreach wrotten' er al verstreken zijn en nog is de boel hier in Ricadi niet helemaal koosjer. Wat kun je in een dag, een week, een maand doen? De tijd vliegt je door de vingers. Het wordt nu echt een kwestie van opschieten geblazen. Tijd? Die tikt rustig door! Mijn moeder zei altijd: "Het is later dan je denkt..." Wat heeft ze gelijk gehad met die woorden als ik me realiseer wat ik me hier op de hals heb gehaald. Een ding weet ik zeker, je kunt beter een nieuw huis bouwen dan een bestaand huis verbouwen. Nu was dit appartement hier niet zo oud dat de 'vell'n, lell'n&bell'n' er bij neer hingen, maar Nederlanders hebben gewoon andere opvatting van wonen dan de 'Calabresi'. Hier bouwt men niet om binnen te zijn. Het leven hier speelt zich grotendeels buiten af. Ouders construeren knoerten van bouwsels. Minimaal drie verdiepingen, liever vier..., om op de begane vloer  met hun kroost te leven en tenslotte met hun tweeën te eindigen, als de kinderen het ouderlijk  huis hebben verlaten. Twee, nooit afgemaakte verdiepingen boven hen staan  jaren te verpieteren in de mediterrane zon.

Voor hun kinderen die er 'later' zouden gaan wonen. Zo was 't.  De laatste decennia is dit 'later' niet meer een wet van Meden en Perzen. De meeste jongelui kiezen steeds vaker hun eigen stekkie. Wel in de buurt van het ouderlijk huis, maar met z'n allen onder een dak, lijkt een gewoonte die z'n langste tijd heeft gehad. Op het platteland minder. In de steden zeker. Onveranderd is het feit dat gezinsleden voor elkaar blijven zorgen. Jongeren doen dit voor hun ouders bij ziekte of tot de laatste snik. Wat dat betreft kunnen wij noorderlingen nog veel van hen leren als het om ouderenzorg gaat. Zij doen aanzienlijk meer voor hun ouders dan wij ooit hebben gedaan. Wat die 'baar' betreft, zover is het gelukkig nog niet, tenminste dat hoop ik maar, ook al besef ik drommels goed, dat het 'later is dan ik dacht...'  Je wilt zo graag binnen en buiten  je eigen stempel drukken opdat je huisje met rondom tuin iets van je zelf wordt. In een persoonlijke vorm gieten en niet die onooglijke, achterlijke tuin- en kameropvatting van het gros mijner Calabrese gastheren hier. Ruime kamers is hier geen mode. Van grote ruimtes hokjes maken. 'Calabresi', zijn er dol op. Hoe meer hoe beter... Maar ook in dat idee schijnt beweging te komen. De jonge generatie kiest steeds meer voor 'Lebensraum'. Van kleine donkere ruimtes a la  'van Gogh's aardappeleters', neemt men steeds meer afstand.

 

"Wacht 'ns even, ouwe knakker, zo somber jij het boven schetste, wat die 'tijd' aangaat, zo somber is het ook weer niet. Alles in het juiste perspectief plaatsen, maat! En wat die 'baar' betreft, is wel erg negatief gedacht". Dit fluisterde 'die andere ik' me in 't oor...
Na al die jaren denkwerk, ideeën voor het interieur omzetten in schetsen, afbreken, strippen, rommel opruimen, organiseren, metselen, draden trekken, er tussen door een mediterrane tuin ontwerpen/aanleggen en weet ik wat meer, gloort het aan de horizon. Daagt eindelijk het ogenblik, dat er nog enkele te overziene details resten die volbracht moeten worden en de klus is geklaard. Hoera! De Friese vlag gaat hier uit! We kijken er naar uit dat hij fier tussen de mediterrane Pijnbomen wappert. Een klus voor trochsetters was het. Je valt van het ene in het andere. Eindelijk komt er echt tijd voor 'groene' bezigheden, slaat de weegschaal de andere kant uit, al 'is het aanmerkelijk later dan ik ooit had gedacht...' Schrijven, bloemen schilderen en als waar kmtp-er vanzelfsprekend: Tuinieren. In de ruimste zin des woords. Genieten van planten&bloemen, uit zelf gewonnen zaad door bestuiving verkregen. Stekken en veredelen. Wat is er spannender om te zien hoe een miniem klein zaadje een plant kan worden die spannende bloemen geeft. Ik heb er ervaring mee. Let op! 
Een jaar of drie geleden voelde ik me als Goro, u weet wel, die huwelijkskoppelaar uit Puccini's Mme Butterfly. Waarom? 's Ochtends vroeg, een paar jaar geleden,  struinde ik in de lente door de tuin, gewapend met penseel en schaar. Edoch niet om te schilderen!  

Nee, om stampers van bloeiende Amaryllissen van ander stuifmeel te voorzien dan hun eigen voortbrengsel, stuifmeel van een contrasterende soortgenoot. Eentje waar smachtende kelken op afstand  al heimelijk naar lonkten. Doel: het oeroude verhaal van de bloemetjes en de bijtjes in praktijk te  'penselen'. Letterlijk.
De mooiste en rijpste Amaryllisplant werd voor deze 'date' uitgezocht.  Hij, een normaal bloemige, veel voorkomende rode species was de donor. Scharlaken rood. Brandende liefde op 't eerste gezicht.

Zij was een echte diva uit Puccini's opera, meer dan 'n vlinder.

Gehuld in een witte robe, met een zweempje naar roze en heel zacht groen.
De reinheid zelve.
Voorzichtig werd eerst het eigen stuifmeel van Madame weggeknipt eer de stamper werd bevlekt. Denk er om: er is een moment dat de stamper volledig 'ontvankelijk' is. Door soortgenoten op diverse tijdstippen goed te observeren, ontdek je vanzelf wanneer de tijd rijp is om de actie met succes uit te voeren. Als er meer bloemen aan de steel zitten of aan de bol ontspruiten, is het beter om ze op de gunsteling na, alle te verwijderen. De kracht en energie die in de bol zit wordt zo aan die ene uitverkorene gegeven. Na een aantal dagen zie je al gauw of de handeling gelukt is of niet. De zaadknop zwelt, een 'blijde periode' voor het hele huisgezin... 

 

Een rond Pandoradoosje wordt het knopje op den duur, de zaaddoos, met verschillende kamertjes als was het een huis in Calabria, waarin de zaden zich beginnen te ontwikkelen. Geef de moederbol wekelijks bemesting. Zo put je haar niet al te zeer uit. Na verloop van tijd begint het rijpingsproces, de zaaddoos verkleurt naar geel, de steel verdroogt, wordt slap en 'stort ter aarde',  z'n taak volbracht. 
Nog even en Pandora geeft haar geheim kwijt, de doos springt open. Massa's zaden zitten er in verborgen, ingepakt in een flinterdun zwart doorzichtig omhulsel. Na een tijdje drogen, zaai je ze in een kistje en vertroetel ze. Vrij spoedig kiemen de zaden en groeien voorspoedig op mits het warm genoeg is. Houd de groei er in! Als de blaadjes geel beginnen te worden, geven ze aan dat je ze een paar maanden aan hun lot over kunt laten. Een periode van ascese, van rust is aangebroken.
Ze staan praktisch droog.

jonge plantjes 2e jaar

Als de groene puntjes van het blad na verloop van tijd opnieuw te voorschijn komen, begin je weer met regelmaat water te geven.  Zit de groei er goed in dan bemesten met kamerplanten voeding.

Dit ritme moet je drie jaar volhouden.
Vorig jaar was het eindelijk zo ver  dat bij ons de eerste knoppen van nieuwe bloemen verschenen. Ik kon nauwelijks wachten tot de kelken hun kleur zouden bekennen. Spannend was het moment toen het zover was. Weer stond ik voor het opgaan van de zon in de tuin.  

 

een nieuwe soort na 3 jaar kweken

De schaar en het penseel voor camera verwisseld, met kloppend hart hoe de bloemen zouden zijn. Volgens Mendel moest het een bonte mengeling van rood en wit zijn, groot- en kleinbloemig. Niets is tot nu toe minder waar. Van de ruim twintig bolletjes die gebloeid hebben waren ze op kleine nuances na alle kleinbloemig rood met witte strepen.

Aan grote kelken heeft het tot nu toe ontbroken. Maar er zijn er nog ruim zestig die moeten bloeien. Wie weet. Volgend jaar ga ik er weer vroeg voor uit bed om te zien of er ook andere variëteiten bij zijn, alle familie van de lonkende Mme Butterfly... 

valentinoselva(at)yahoo.com

 Valentino Selva

meer
17
Sep
Plumeria: een kostbaar bezit - Blik op de Tuin no. 919
11
Sep
TOMATENOOGST