Diversen

Tuinbericht van Annemarie (53)

Tuinieren in Westerwolde                                                       november 2014

Zo, de bollen zitten in de grond. Voor de eerste keer sinds ik hier ben neergestreken heb ik me laten verleiden om twee grote eierdozen vol toekomstige tulpen en blauwe druifjes in te graven. Benieuwd of ze de weg naar boven te zijner tijd kunnen vinden. Het feit dat ik ze ingegraven heb beschouw ik trouwens als een goed teken. Blijkbaar ben ik er aan toe om mijn tuin de aandacht te gaan geven dien ze verdient: mijn huis is op orde, ik heb kennis gemaakt met mijn leefomgeving, heel veel lieve mensen leren kennen en voor mezelf een aantal bezigheden gevonden die me van de straat houden. Het enige dat nu nog rest is een hobby die me dwingt om af en toe een frisse neus te halen. Tuinieren zou een optie kunnen zijn. 

Tot nu toe ben ik die uitdaging stelselmatig uit de weg gegaan. Trouwe lezers van deze column weten dat natuurlijk al, maar voor alle duidelijkheid wil ik het hier nog maar eens gezegd hebben: ik ben een enorme huismus. Daarbij heb ik ook aanleg om lui te zijn. Geef mij een open haard en ik zou niets liever doen dan daar de hele dag bij zitten. Een stapel boeken binnen handbereik, afhankelijk van het uur van de dag een kop koffie, kopje thee of een glas wijn erbij en ik kom de winter wel door. Ik herinner me dat mijn vader dat ook heel goed kon toen hij eenmaal gepensioneerd was. Nou ja, niet de wijn want die kwam bij ons thuis alleen met feestdagen op tafel en die open haard was nep, maar het kwam toch aardig in de buurt. ’t Is dat er twee honden waren die af en toe uitgelaten moesten worden maar anders zou hij de winters binnenshuis hebben doorgebracht. Ja, een hond zou natuurlijk ook een optie zijn om in beweging te blijven maar ik zei het al, ik ben een beetje lui. Veel verder dan de vogels in de tuin wat extra’s toestoppen kom ik niet. Gelukkig zijn er in deze tijd van het jaar bladeren die van bomen waaien en zo af en toe bijeengeveegd moeten worden. Niet meer zo veel als toen er nog een berkenboom in mijn tuin stond, maar toch… Trouwens, wel jammer dat ik niet wat takken van die boom bewaard heb. Ik zag in de nieuwste editie van ons lijfblad dat je er een fantastische kerstboom van kunt maken. Een paar besjes en appeltjes er in, een paar takjes van de Pinus en je komt een heel eind. Staat prachtig in een grote pot op het terras. En die zou dan weer de plaats van wijlen meneer Berkhout (zie de column van oktober j.l.) kunnen innemen. 

Lijkt me typisch iets om te onthouden voor volgend jaar
want eigenlijk ben op dit moment nogal druk met schrijven
en schilderen. Ik hoop in het voorjaar een nieuwe roman
te kunnen presenteren. Eigenlijk staan er twee op stapel
maar omdat ik een beetje vastloop met de ene heb ik me
op een ander verhaal gestort. Ik heb goede hoop dat het
daarmee wel gaat lukken. Ik houd jullie op de hoogte. Dat
schilderen is een ander verhaal. Sinds september volg ik
wat extra lessen en inmiddels heb ik de smaak goed te
pakken. Mijn eerste landschapjes staan op acrylpapier.
Het  is zo leuk om te doen. Blijkt trouwens dat ik het niet van een vreemde heb want mijn opa bracht ook heel veel tijd achter zijn ezel door. Via facebook kreeg ik een foto toegestuurd waarop hij in net zo’n pose staat als ik. Mijn zus had hem gekregen van een kleindochter van een naar Canada geëmigreerde broer van onze vader. Grappig toch hoe bloed blijkbaar kruipt waar het niet gaan kan. Enfin, ik ben er blij mee en vermaak me kostelijk hier in Westerwolde. In het voorjaar ga ik wel weer tuinieren.

Annemarie van der Hoeven

Naar boven

meer
14
Oct
ZOMERTEMPERATUUR in HERFST
14
Oct
Een opmerkelijke tuin - Blik op de Tuin no. 923